سوخته

من زیاد آتش دیده ام که توی نی زار بیافتد! هر بار که پلک می زنی، چشم که روی هم می گذاری آتش به همه جا می گیرد و هیچ کارش نمی شود کرد، جز تماشا و تماشا و تماشا… حالا یاد تو شده آتش و دل من نی زار!… دینگ! بیدار شدم، نگین انگشترم را چرخاندم کف دستم؛ انا انزلناه فی لیله القدر…. آمنت بالله وحده لاشریک له… ابر بهار بود روی خاک و با الله اکبر دور دست ها آتش فرو نشست… انقدر تماشایی ست آتش که توی نی زار بیفتد و باران بزند و خاکستر خیس وغبار بماند…

بغض چند روزه اش ترکید… خودش را توی بغلم انداخت و های های گریه…. فکر می کنی خیلی آسونه؟! شب تا چشمام بسته میشه، خواب می بینم همه ش… اتفاق می افته و اذان صبح با تشییع ت تموم میشه! به روت نمی آرم که سخت نگذره بهت… می دونم دلت پر حسرت ه و آرزوش حتی! می دونم این یکی داغی نیست که به این زودی ها آروم بشه… می دونم حال این روزهات مثل مرغ سر بریده ای ه که توی خون بال بال می زنه، به قول خودت…. ولی! تو رو خدا یه کم بیشتر بهم توجه کن این روزا…
توی خودم گرفتمش و به پسر کوچولوی زیبایی که روی تختش خواب بود، خیره شدم. توی گوشش گفتم؛ در کوی نیک بازان.. حرفم رو قطع کرد و گفت: ما را گذر ندادند!

اللهم ارزقنی حبّک و حبّ ما تحبه، و حبّ من یحبّک، والعمل الذی یبلغنی إلی حبّک واجعل حبّک احبّ الاشیاء إلی…

می کشد م بغض، می کشد م این حسرت و حیرت و واماندگی که توی تمام موی رگ هام پیچیده… ضجه می زنم! آرامم نمی کند دیگر، به خاک می افتم، گل می شود خاک و چفیه ی سجاده ام خیس خیس خیس… ولی، نمی شود! خدایا تو را به چیزی که نمی دانم قسم، به چیزی که نمی شناسم، به آنچه زبانم نگفته است تو را قسم….. خداااااااا به تمام خودت سوگند…… به چه زبانی اسم تو را بگویم، به چه شیوه ای صدایت کنم؟ ببین! زبانم نمی چرخد، عقلم به آخر رسیده و فهمم به غارت رفته است!
فکر کن توی سینه ام انفجاری حبس شده باشد! دست هایم، بغلم را باز می کنم، تمام عضلاتم را می کشم…. ارجعی… ارجعی… ارجعی!

دی وا نه!

همه ی وجودم را برایت صدقه می دهم و می دانم اللهُمَ اِنَّ هَذِهِ لَکَ وَ مِنکَ وَ هِىَ صَدَقَةٌ عَن مَولانا المهدی، عجل‏الله‏ فرجه، وَ صَلِّ عَلَیهِ بَینَ اَسفارِهِ و حَرکاتِه و سَکَناتِه فِى ساعاتِ لَیلِه وَ نَهارِه وَ صَدقَهٌ عَمَّا یَعنِیهِ اَمرَهُ وَ مَالا یَعنیهِ وَ مَا یُضمِنه و ما یُخلِفُه…
خدایا! این از آن تو و براى توست و صدقه‏اى براى سلامتى مولایمان مهدی ( عجل‏الله ‏تعالى‏ فرجه‏الشریف) است. بر او درود بفرست آن هنگام که در سفر است و در تمام حرکت‌ها و استراحت‌هایش، در تمامى اوقات شب و روزش و صدقه‏اى است، ‏براى هرچه که متعلق به اوست…

چه سری است، همیشه میان این سه رکعتی که نزدیک ترین لحظه های جاذبه ی اوست با من! الله اکبر… بغض یقه ی صدایم را می گیرد و به آخر حمد نمی رسد حتی شروع شره کردن اشکی که متصل است و مدام…. تا تمام می شود سه فصل مستی، مثل همیشه ی خدا پیشانی ام روی همان مهر وسیع می افتد و اول از همه و فقط از همه، تو را دعا می کنم و دعا می کنم و دعای تو رهایم نمی کند… انقدر که دوستت دارم و انقدر که دوست داشتن ت را دوست دارم…! فکر کن، فکر کن که حتی دوست داشتن و دوست داشتنِ دوست داشتن ت و دوست….. اووووووووه چقدر دوستت دارم و می دانم فقط با همین اتصال است که برای م خواهد ماند همین دوست داشتن و داشتن و داشتن و …

سرم را بر داشتم و توی ذهنم ریخت این کلمات: انا غیر مهملین لمراعاتکم ولا ناسین لذکرکم… ما بی خیال شما نیستیم و یادتان هستیم…
آقای من! برای تمام لحظه هایی که یادم هستی و حواست به من است و من بی خیال بی خیال و حتی روی اعصاب! و خار چشم و تیغ گلو و خراش قلبت هستم، مرا ببخش….. نمی گویم “بوده ام”، می گویم “هستم”! از زمانی که نشانی دست هایم را یاد گرفته ام! خدا کند قبل از اینکه نباشم، نباشم دیگر…

عمیت عین لاتراک علیها رقیبا و خسرت صفقه عبد لم تجعل له من حبّک نصیبا. ماذا وجد من فقدک و ما الذی فقد من وجدک. لقد خاب من رضی دونک بدلا و لقد خسر من بغی عنک تحوّلا…

کور باد چشمی که تو را مراقب خود نبیند، و چه  زیان کرده است کسی بهره ای از عشق تو در معامله اش نبرده است…. خدای من، محبوب من؛ آاااااااااااااه! چه چیزی پیدا کرده کسی که تو را گم کرده، و چه چیزی گم کرده کسی که تو را یافته؟ به یقین در نا امیدی ی محض است کسی که به داشتن کسی جز تو دلخوش است و چه ضرری کرده است کسی که از تو روی برگردانده….

خدایا مرا در تب و تاب بدار که تمام ذراتم شهادت می دهند بما شهدت لنفسک….

آه معبود من. آااااااااااای مهربااااااااااااان من…. بچین مرا!!! فصل میوه ای است که کاشته ای.

شنیده بودم وقتی حضرت اباعبدالله به میدان رفتند، گاه گاه صدایشان بلند می شد؛ لاحول ولاقوه الا بالله… که اهل خیمه ها بدانند هنوز ذوالجناح در رکابشان است و دل هایشان قرص باشد…

…

پیچ در پیچ، تو در توی سردرد و لاحول ولا قوه الا بالله پیچیده ام…

هوای حیاط ما خیلی سرد است. تخت من کنار پنجره ای ست با شیشه های کوچک رنگی که باغچه را می شود از آن تماشا کرد. من، به کناره ی راست م رو به پنجره می خوابم و دست راستم همیشه زیر سرم است.
پالتو به دوش، همانجایی را که می خوابم، از پشت پنجره نگاه می کنم و فکر می کنم هوای حیاط ما چقدر سرد است، و از پشت پنجره نمی شود رطوبت بخار گرم اتاق را روی شیشه ی سرد پاک کرد…